लाल चुडा घातलेल्या अवस्थेतील तिच्या फोटोने मन हेलावले …
मी पत्रकार म्हणून अनेक कथा पाहिल्या,लिहिल्या. पण आज बायसारण व्हॅलीत जे घडलं, ते माझं हृदय चिरून गेलं…काश्मीरच्या नयनरम्य दऱ्यांमध्ये आज रक्त सांडलं, आणि त्यात एका नवविवाहित जोडप्याची स्वप्नंही रक्तबंबाळ झाली. राहुल आणि प्रियांका,ज्यांचं प्रेम एखाद्या कवितेसारखं होतं, त्यांची कहाणी आज दहशतवादाच्या क्रूर हातांनी संपली.
राहुल आणि प्रियांकाचं लग्न १५ एप्रिलला पुण्यात थाटामाटात झालं. “राहुल, तुझ्यासोबत मी सात जन्म जगेन,” प्रियांका हसत म्हणायची. त्यांचं हनिमून काश्मीरच्या बर्फाच्छादित वाद्यांमध्ये सुरू झालं. बायसारण व्हॅलीत ते हातात हात घालून फिरत होते. “प्रियांका, इथे आपण पुन्हा येऊ, आपला संसार इथेच बसवू,” राहुलने तिला वचन दिलं. पण त्या वचनाला दहशतवाद्यांनी पूर्णविराम लावला.
मंगळवारी दुपारी २:३० वाजता गोळीबाराचा आवाज घुमला…दहशतवाद्यांनी अचानक हल्ला केला. राहुलने प्रियांकाला झाडामागे लपवलं,“प्रियांका, धाव! मी तुला काही होऊ देणार नाही!” तो किंचाळला. पण एक गोळी त्याच्या हृदयात घुसली. प्रियांकाच्या डोळ्यांसमोर राहुल जमिनीवर कोसळला. “राहुल! मला सोडू नको!” ती रडत त्याच्याकडे धावली. त्याचा हात तिच्या हातात होता, पण त्याच्या डोळ्यांतली चमक मावळली. त्या रक्तरंजित दरीत २६ जणांचे जीव गेले, पण प्रियांकाचं आयुष्यच संपलं.
प्रियांकाला राहुलच्या निष्प्राण देहाला मिठी मारताना पाहिलं.“राहुल, तू मला का सोडलंस? मी तुझ्याशिवाय कशी जगू?” तिच्या किंचाळ्या माझ्या कानात घुमत आहेत. तिच्या मंगळसूत्रात राहुलचं नाव अजूनही जिवंत आहे, पण तिचं हृदय रिकामं आहे. पत्रकार म्हणून मी अनेकदा मृत्यू पाहिला, पण प्रियांकाच्या डोळ्यांतलं ते दुख: असह्य होतं. त्या क्षणी मला पत्रकार नाही, फक्त माणूस वाटलं.
प्रियांका पुण्याला परतली, पण तिचं घर आता सुनं आहे. राहुलचं हसणं, त्याचा “प्रियांका, तू माझी ताकद आहेस” हा शब्द, त्याचा उबदार स्पर्श—सगळं आठवणींत कैद झालं.
हा लेख लिहिताना माझे हात थरथरत आहेत. दहशतवादाने फक्त राहुलचा जीव घेतला नाही, प्रियांकाचं विश्व उद्ध्वस्त केलं. पण तिच्या धैर्यातून एक सत्य समोर येतं—प्रेम मृत्यूलाही हरवतं.
धनश्री रेवडेकर (पत्रकार)
