मी — अलिबाग ते रोहा जोडणारा हा खड्डेमय रस्ता. वर्षानुवर्षे माझ्यावरून अवजड वाहतूक जाते, माझ्यावरूनच हजारो नागरिकांचा रोजचा प्रवास सुरू असतो. परंतु माझ्या जखमांकडे, खड्ड्यांकडे, भगदाडांकडे पाहणारे फारच कमी. सार्वजनिक बांधकाम विभागाचे लक्ष जणू माझ्यावरून पूर्णपणे हटले आहे. प्रशासन बदलले, नेते बदलले, पण माझी अवस्था तशीच—दरवर्षी पावसात झिजणारी, उन्हात फुटणारी आणि प्रत्येक मोसमात नव्याने उघडणारी.
माझी वेदना एवढ्यावरच थांबत नाही. मला जोडणारा एक महत्त्वाचा पूल कोसळला. हजारो नागरिकांना पर्यायी मार्गांचा त्रास सहन करावा लागला. वाहतुकीचा बोजा अचानक वाढला आणि माझ्या अंगावर अजून घाव उमटू लागले. दुर्घटना वाढल्या, जीवितहानीच्या शक्यताही वाढल्या. तरीही राजकारणी माझ्या अवस्थेचा वापर करून आपापली पोळी भाजत बसले—कधी आश्वासने, कधी घोषणाबाजी, तर कधी केवळ पाहणी दौरे.
मी एखाद्या जीवाप्रमाणे थकतो, झिजतो, पण सांगायला कोणी नाही म्हणून ही हाक. माझा जिव जाईल, म्हणजे काही मोठी दुर्घटना घडेल, तेव्हा प्रशासनाची धावपळ सुरू होईल—किंवा कमीतकमी तशी भीती मला दररोज वाटते. माझ्या जखमा फक्त डांबर ओतून झाकण्याची वेळ आता संपली आहे. मला खरे, टिकाऊ आणि नियोजनबद्ध पुनरुत्थान हवे आहे. वाहतुकीचा वाढता ताण, अवजड वाहनांची धाव, पावसाळ्यातील पाणी साचणे—हे सर्व लक्षात घेऊन माझे पुनर्निर्माण करणे आवश्यक आहे.
माझ्यावरून दररोज प्रवास करणाऱ्या नागरिकांचे प्राण सुरक्षित ठेवणे ही प्रशासनाची जबाबदारी आहे. कृपया माझी अवस्था गंभीरपणे घ्या. माझे सूरळीत, सुरक्षित आणि टिकाऊ रूप नागरिकांना परत द्या—यासाठीच ही वेदनाहाक.
